ബഹുഭാഷാ രാജ്യത്ത് എന്ത്കൊണ്ട് ഹിന്ദി ആധിപത്യം എതിർക്കപ്പെടണം?
ഒരൊറ്റ സംഭാഷണ ഭാഷയുള്ള മിക്ക യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഒന്നിലധികം ഭാഷകളുണ്ട്
![ബഹുഭാഷാ രാജ്യത്ത് എന്ത്കൊണ്ട് ഹിന്ദി ആധിപത്യം എതിർക്കപ്പെടണം? ബഹുഭാഷാ രാജ്യത്ത് എന്ത്കൊണ്ട് ഹിന്ദി ആധിപത്യം എതിർക്കപ്പെടണം?](https://www.mediaoneonline.com/h-upload/2022/05/07/1293661-jhvs.webp)
വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ വ്യത്യസ്ത ഭാഷകൾ സംസാരിക്കുന്ന ആളുകൾക്കിടയിൽ ഒരു സന്ധി ഭാഷയായി പ്രവർത്തിക്കാൻ ഹിന്ദിക്ക് കഴിയുമെന്ന് കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തരമന്ത്രി അമിത് ഷാ കഴിഞ്ഞ ദിവസം പറഞ്ഞിരുന്നു. കന്നഡ ചലച്ചിത്ര നടൻ സുദീപ്പും ബോളിവുഡ് നടൻ അജയ് ദേവ്ഗനും തമ്മിൽ ഈ വിഷയത്തിൽ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഒരു സംവാദവും നടന്നു. ഇന്ത്യയിലെ മറ്റെല്ലാ ഭാഷകളെക്കാളും ഉയർന്ന പദവി ഉള്ള ഒരു ദേശീയ ഭാഷയാണ് ഹിന്ദി എന്നതാണ് അജയ് ദേവ്ഗാൻ ഉന്നയിച്ച കാര്യം. ഹിന്ദി ദേശീയ ഭാഷയാണെന്ന പ്രസ്താവന അജ്ഞത കൊണ്ടാണെങ്കിലും പല ഹിന്ദി സംസാരിക്കുന്ന ജനങ്ങളും അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നതാണ് വസ്തുത. ഹിന്ദി ഇതര ഭാഷകൾ സംസാരിക്കുന്ന ആളുകൾ ഉള്ള ഒരു രാജ്യത്ത് ആശയവിനിമയത്തിന്റെ പ്രബലമായ ഭാഷയായി ഹിന്ദിയെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം, ഹിന്ദി ഇതര ഭാഷകൾക്ക് മേൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ ഉള്ളതാണ്.
ഇംഗ്ലീഷിനേക്കാൾ ഇറ്റലിയിൽ ഇറ്റാലിയൻ, ജർമ്മനിയിൽ ജർമ്മൻ, ഫ്രാൻസിലെ ഫ്രഞ്ച്, സ്പെയിനിലെ സ്പാനിഷ്, ജപ്പാനിലെ ജാപ്പനീസ് എന്നിവക്ക് മുൻഗണന നൽകുന്ന യൂറോപ്പുമായാണ് താരതമ്യപ്പെടുത്തലുകൾ. അതിനാൽ ഇന്ത്യയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഹിന്ദിക്ക് മുൻഗണന നൽകേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ഉയർത്തിക്കൊണ്ടു വന്നു. അതിന്റെ യൂറോപ്യൻ ദേശീയ-സംസ്ഥാനങ്ങളുമായി ഇന്ത്യയുടെ വ്യത്യസ്ത പശ്ചാത്തലം പരിഗണിക്കുന്നതിൽ ഈ യുക്തി പരാജയപ്പെടുന്നു.
ഇന്ത്യ യൂറോപ്പുമായി വ്യത്യസ്തമാണ്. ഒരൊറ്റ സംഭാഷണ ഭാഷയുള്ള മിക്ക യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഒന്നിലധികം ഭാഷകളുണ്ട്, ഓരോന്നിനും അതിന്റേതായ സമൃദ്ധി, ചരിത്രം, സംസ്കാരം, കല, സാഹിത്യം എന്നിവയുണ്ട്. തമിഴ്, തെലുഗു, കൻ ഡാഡിഗ, മലായലി, ഒഡിയ, ബംഗാളി, മറാത്തി, ഗുജറാത്തി, കശ്മീരി, അസമേസി തുടങ്ങിയതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭാഷാപരമായ സ്വത്വത്തിന് അതിന്റേതായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.
ഇന്ത്യയിലെ വ്യത്യസ്ത ഭാഷകൾ ഇന്തോ-ഏരിയാൻ, ദ്രാവിഡിയൻ, ടിബറ്റോ ബർമാൻ, ഓസ്ട്രോ-ആസിയാറ്റിക് വിഭാഗങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ ഭാഷാപരമായ വൈവിധ്യം തിരിച്ചറിയേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. അതിനാൽ തന്നെ ഭരണഘടന ഒരു ഭാഷയെ മാത്രമായി അംഗീകരിക്കുകയല്ല , മറിച്ച് 22 ഭാഷകൾ ഷെഡ്യൂൾ ചെയ്ത ഭാഷകളാക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ദേശീയ ഭാഷയെന്നൊന്നില്ല, ഔദ്യോഗിക ഭാഷകൾ മാത്രമേയുള്ളൂ. ഇന്ത്യയിൽ 800 ലധികം സംസാര ഭാഷകൾ ഉണ്ട്. പല ഭാഷകളും ഇപ്പോഴും വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ഷെഡ്യൂൾ ചെയ്ത ഭാഷകളായി മാറാൻ കാത്ത് നിൽക്കുകയുമാണ്. വിശാലമായ ഭാഷാപരമായ വൈവിധ്യത്തിന് അനുസൃതമായാണ് ഇന്ത്യ ഭാഷാപരമായ സംസ്ഥാനങ്ങളുള്ള പാത സ്വീകരിച്ചത്.അവിടെ ഓരോ സംസ്ഥാനവും ഒരു പ്രത്യേക ഭാഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
യാഥാർത്ഥ്യം പരിഗണിക്കാതെ, ഒരു ഭാഷ മറ്റള്ളവർക്കും മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനുള്ള അജണ്ട പൊരുത്തക്കേടുകൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ്. കിഴക്കൻ പാകിസ്ഥാനിൽ സംസാരിക്കുന്ന ഉറുദുവിനെ അരികുവത്കരിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ് പശ്ചിമ പാകിസ്ഥാനിൽ നിന്ന് ബംഗ്ലാദേശ് രാജ്യമുണ്ടായതെന്നത് ചരിത്രമാണ്. സിൻഹാല ആധിപത്യം ഉയർത്താനുള്ള ശ്രമം ശ്രീലങ്കയിൽ സംഘർഷം സൃഷ്ടിച്ചു, അവിടെ ഭാഷയും ഒരു പ്രധാന ഘടകമായിരുന്നു. ഏകത കൊണ്ടുവരുന്നതിനോ ഒരാളുടെ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനോ ശ്രമിക്കുന്നതിനുപകരം ഒരു ബഹുഭാഷാ രാജ്യം അതിന്റെ ഭാഷാപരമായ വൈവിധ്യത്തെ മാനിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഏകതാനതക്കായുള്ള ആവേശ ഐക്യത്തിന്റെ അവസ്ഥ തകർക്കും.
ഒരു കണ്ണി ഭാഷയെന്ന നിലയിൽ ഹിന്ദിക്ക് ഒരുപാട് കുറവുകളുണ്ട്. ഓരോ പ്രദേശത്തിനും അതിന്റേതായ കണ്ണി ഭാഷ ഉണ്ടായിരിക്കാം. നാഗാലാൻഡിൽ, ഓരോ ഗോത്രത്തിനും അതിന്റേതായ ഭാഷയുണ്ട്, പക്ഷേ നാഗാമീസ് ഭാഷ ഒന്നിലധികം നാഗ ഗോത്ര വിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു കണ്ണി ഭാഷയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഹിന്ദി സംസാരിക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ അത് ഒരു ഹിന്ദി മാത്രമല്ല, മൈതിലി, ബോജ്പുരി, മാൽവി, നിമാഡി, മർവാരി, മെവാട്ടി, അവാദി, ബുണ്ടെലി തുടങ്ങിയ ഭാഷകൾ ലിങ്ക് ഭാഷ ഹിന്ദി ആകാം. സെൻസസ് ഈ ഭാഷകളിൽ പലതിനെയും ഹിന്ദി എന്ന പൊതു വിഭാഗത്തിന് കീഴിൽ വർഗ്ഗീകരിക്കുന്നു, അവയിൽ പലതും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ 'ഹിന്ദി' ആയിരിക്കണമെന്നില്ല എന്ന വസ്തുത ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നില്ല. ഓരോ പ്രദേശത്തിനും ഒരു ലിങ്ക് ഭാഷയുടെ സ്വന്തം സെറ്റും പാറ്റേണും ഉപയോഗിച്ച് പുറത്തുവരാൻ കഴിയും, അത് പൂർണമായും ഹിന്ദി ആയിരിക്കണമെന്നില്ല. സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ അതിർത്തി പ്രദേശങ്ങളിലെ ആളുകൾ രണ്ട് സംസ്ഥാനങ്ങളുടെയും ഭാഷകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത് കണ്ട് അതിശയിക്കാനില്ല. ഉദാ., കർണാടകയിലും മഹാരാഷ്ട്ര അതിർത്തിയിലും താമസിക്കുന്ന ആളുകൾ ഹിന്ദിക്ക് പകരം പരസ്പരം ആശയവിനിമയം നടത്താൻ രണ്ട് ഭാഷകളും ഉപയോഗിച്ചേക്കാം, അതുപോലെ തന്നെയാണ് മറ്റ് അതിർത്തി സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ.
താൻ ജോലിയോ മറ്റ് ആവശ്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയോ തന്റെ സംസാര ഭാഷ അല്ലാത്ത ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന ഇടങ്ങളിൽ ജീവിക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ അവിടത്തെ ഭാഷ പഠിക്കാൻ നിർബന്ധിതനാകുന്നു. പ്രാദേശിക ജനസംഖ്യയുമായി ആശയവിനിമയം നടത്തേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ഒരു ഭാഷ പഠിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അങ്ങനെ പഠിക്കേണ്ട ഭാഷ സാഹചര്യം അനുസരിച്ച് വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു.
ഹിന്ദി ഇതര സംസാര ഭാഷ നിലനിർത്തുന്നവർക്കിടയിൽ പ്രചാരത്തിലുള്ള ഹിന്ദി വിരുദ്ധ വികാരങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഹിന്ദിക്കെതിരായ പ്രതിരോധങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നതെന്ന് ഹിന്ദു പ്രേമികൾ കണ്ടേക്കാം. എന്നാൽ ഈ സാഹചര്യത്തെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ നോക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഹിന്ദി ഇതര ഭാഷ സംസാരിക്കുന്നവർക്ക് അവരുടേതായ ഭാഷയുണ്ടെന്നും അവർക്ക് അത് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതുമാണെന്നും അവർ സ്നേഹിക്കുകയും അവരുടെ സ്വത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാവുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് ഹിന്ദി പ്രേമികൾ തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. അതിനാൽ 'ദേശീയ ഭാഷ' അല്ലെങ്കിൽ 'ഏറ്റവും സംസാരിക്കുന്ന ഭാഷ' അല്ലെങ്കിൽ 'ലിങ്ക് ഭാഷ' എന്ന പേരിൽ ഒരു ഭാഷയെ മുന്നോട്ട് വെക്കുന്നത് ഹിന്ദി ഇതര ഭാഷകൾ സംസാരിക്കുന്നവർക്ക് അവരുടേതായ സമ്പന്നമായ ഭാഷ ഉണ്ടെന്ന അംഗീകാരം ലഭിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുന്നു.
നിർബന്ധിത പഠനവും ഒരു ഭാഷയുടെ സ്വമേധയാ പഠിക്കുന്നതും തമ്മിലുള്ളതാണ് സംഘർഷം. നിർബന്ധിതമല്ലാത്തതും സ്വയം തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ നിന്ന് സംഭവിക്കുകയും സ്വമേധയാരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു ഭാഷ പഠിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തെ പല ഹിന്ദി ഇതര ഭാഷക്കാർ എതിർത്തേക്കില്ല. ഭാഷാപരമായ ആധിപത്യം ഉയർന്നുവരുന്നിടത്ത് സംഘർഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. 'ഹിന്ദി പ്രേമികൾ' ഒരു 'ഹിന്ദി ഇതര' ഇന്ത്യൻ ഭാഷ പഠിക്കുന്നതിന് സമാനമായ താൽപ്പര്യം പ്രകടിപ്പിക്കുമ്പോഴും ഇത്തരം പ്രവണതകൾ ഉണ്ടാകാം.
'ഭാഷാ ഏകത്വം' അല്ലെങ്കിൽ 'ഭാഷാ ആധിപത്യം' സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനുള്ള ശ്രമത്തേക്കാൾ 'ഭാഷാ വൈവിധ്യം' ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്ന സമയമാണിത്.
ടി നവിൻ ഒരു സ്വതന്ത്ര എഴുത്തുകാരനാണ്